یک مطالعه تازه منتشر شده توسط محققان در مونت سینای، ارتباط معناداری بین قرار گرفتن در معرض مواد پرفلوروآلکیل و پلیفلوروآلکیل (PFAS) و افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را شناسایی کرده است. این یافتهها که در مجله معتبر eBioMedicine منتشر شده است، به نگرانیهای علمی فزاینده در مورد تأثیرات بلندمدت این مواد شیمیایی پایدار محیطی بر سلامت کمک میکند. PFAS که اغلب به عنوان “مواد شیمیایی همیشگی” شناخته میشوند، ترکیبات مصنوعی هستند که به طور گسترده در تولید ظروف نچسب، لباسهای ضد آب، منسوجات مقاوم در برابر لکه و کاربردهای مختلف صنعتی مورد استفاده قرار میگیرند.
PFAS که به دلیل مقاومتشان در برابر تجزیه شناخته شدهاند، میتوانند برای مدت طولانی در محیط و بدن انسان باقی بمانند. محققان Mount Sinai بررسی کردند که آیا افزایش سطح PFAS در نمونههای خون با احتمال بیشتر ابتلا به دیابت نوع 2 در طول زمان مرتبط است یا خیر. این مطالعه از یک طرح مورد-شاهدی تو در تو در BioMe، یک بانک زیستی الکترونیکی مرتبط با پرونده سلامت در مقیاس بزرگ، استفاده کرد که اطلاعات پزشکی و جمعیتی بیش از 70،000 بیمار را که از سال 2007 در بیمارستان Mount Sinai در نیویورک تحت مراقبت بودهاند، گردآوری کرده است .
محققان ۱۸۰ نفر را که اخیراً به دیابت نوع ۲ مبتلا شده بودند، انتخاب کردند و آنها را با ۱۸۰ فرد سالم به عنوان گروه کنترل تطبیق دادند. تطبیق بر اساس سن، جنس و اصل و نسب انجام شد تا مقایسهای منسجم بین متغیرهای جمعیتشناختی کلیدی تضمین شود. نمونههای خون از هر ۳۶۰ شرکتکننده برای تعیین میزان مواجهه آنها با PFAS تجزیه و تحلیل شد. این مطالعه نشان داد افرادی که غلظت بالاتری از PFAS در خون خود دارند، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در آنها به طور قابل توجهی افزایش یافته است.
قرار گرفتن در معرض PFAS ارتباط قوی با شروع دیابت دارد
به طور خاص، هر افزایش تدریجی در محدودهی قرارگیری در معرض PFAS با ۳۱ درصد افزایش خطر ابتلا به دیابت همراه بود، که نشاندهندهی یک همبستگی قوی و قابل اندازهگیری بین قرارگیری در معرض مواد شیمیایی و ابتلا به بیماری است. این تحقیق علاوه بر تعیین کمیت خطر، مکانیسمهای بیولوژیکی بالقوهای را که میتوانند رابطهی مشاهده شده را توضیح دهند، بررسی کرد. یافتهها نشان میدهد که قرار گرفتن در معرض PFAS ممکن است در عملکردهای متابولیکی، به ویژه عملکردهای دخیل در بیوسنتز اسید آمینه و متابولیسم دارو، اختلال ایجاد کند.
این اختلالات ممکن است توانایی بدن در تنظیم سطح گلوکز خون را مختل کند و به شروع مقاومت به انسولین و در نهایت منجر به دیابت نوع 2 شود. محققان تأکید کردند که جلوگیری از قرار گرفتن در معرض PFAS باید یک اولویت بهداشت عمومی باشد. آنها خاطرنشان کردند که اگرچه تحقیقات بیشتری برای تأیید علیت و بررسی روابط دوز-پاسخ مورد نیاز است، اما شواهد از اهمیت به حداقل رساندن تماس با این مواد شیمیایی در هر دو محیط شغلی و مصرفی پشتیبانی میکند.
این شامل ارزیابی جایگزینهایی برای محصولات حاوی PFAS و اجرای کنترلهای سختگیرانهتر زیستمحیطی و تولیدی است. این مطالعه به شواهد رو به رشدی که PFAS را به بیماریهای مزمن سلامتی، از جمله اختلال هورمونی، اختلال سیستم ایمنی و برخی سرطانها مرتبط میکند، میافزاید. با توجه به افزایش شیوع جهانی دیابت نوع ۲، شناسایی عوامل خطر محیطی مانند PFAS برای تدوین استراتژیهای جامع پیشگیری و اطلاعرسانی در مورد سیاستهای نظارتی آینده ضروری است. – توسط خدمات سندیکاسیون محتوا .